ကြက်တူရွေး ဇာတ်တော်

ကြက်တူရွေး ဇာတ်တော် (အမှတ် ၄၄၆)

မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ကာလ၊ ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ အတိတ်ကံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် ဇာတ်တော် ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်တော်ကား “ကြက်တူရွေး ဇာတ်တော်” ဟု အမည်တွင်လေသည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကြက်တူရွေး တစ်ကောင်၏ဘဝမှ လူ့ဘဝသို့ ကူးပြောင်းလာရသော ရဟန်းတစ်ပါး၏ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်တို့ကို ဤဇာတ်တော်က ပုံဖော်ပြသ ပေးသည်။

အတိတ်ဘဝ၌ကား ဗာရဏသီပြည်၌ မင်းပြုတော်မူခဲ့သော ဘုရင်၏ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်အကျဉ်းမြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးမှာလည်း အလွန်တရားမျှတ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့ကို သနားကြင်နာတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် မိဖုရားကြီးမှာကား အလွန်တပ်မက်၊ မောဟကပ်၊ သဘောရိုင်းသူ ဖြစ်သည်။ မိဖုရားကြီးသည် မင်းကြီး၏ အဆောင်အယောင်၊ ရွှေငွေအနဂ္ဃ စိန်ဖလား၊ ပတ္တမြား၊ ကျောက်ဖယောင်းတို့ကို မြင်လျှင် အလွန်တပ်မက်သည်။ မိဖုရားကြီးသည် မင်းကြီး၏ ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အခါခပ်သိမ်း မြင်တွေ့နေရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မရယူနိုင်သည်ကို အလွန်အရှက်ရ၊ အရှက်ကွဲဖြစ်လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မိဖုရားကြီးသည် မိမိ၏အိပ်ခန်းအတွင်း၌ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်ရှိနေစဉ် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာလေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ နေ၍ မြင်တွေ့နေရသော ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင်တို့ကို မြင်လျှင် မထိန်းနိုင်၊ မသိမ်းနိုင်သော ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းလာသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သောစိတ်ဖြင့် “အို… ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင်တို့… ငါ့အား ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် အလှမ်းကွာနေရသနည်း။ ငါ့အား မပေးနိုင်၊ မယူနိုင်သည်မှာ အဘယ်နည်း။ အကယ်၍ ငါ့အား မပေးနိုင်၊ မယူနိုင်လျှင်… အဘယ်နည်းဖြင့် ငါ့အား ရယူနိုင်မည်နည်း။” ဟု ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

ထိုသို့ မေးခွန်းထုတ်ရင်းမှ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “ငါသည်… ဤရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင်တို့အား မရလျှင် မနေ။ အကယ်၍ ငါ့အား မပေးနိုင်၊ မယူနိုင်လျှင်… ငါသည်… ဤရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင်တို့အား… မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ… မရယူနိုင်လျှင်… ငါသည်… ဤဘဝမှ… လွတ်မြောက်အောင်… မကြိုးစား တော့။” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အိပ်မက်များ၊ တွေးတောမှုများ အလွန်အမင်း တိုးပွားလာလေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် အိပ်မက်များ၊ တွေးတောမှုများ အလွန်အမင်း တိုးပွားလာလေသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင်တို့အား စွဲလမ်းသော စိတ်ဖြင့် ရောင့်ရဲခြင်း မရှိ၊ အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ ဗာရဏသီမင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ညှိုးနွမ်းသော အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ညှိုးနွမ်းသော အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး…။ အကျွန်ုပ်သည်… အရှင်မင်းကြီး၏… ရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… အလွန်တပ်မက်ပါ၏။… အကယ်၍… အရှင်မင်းကြီး… အကျွန်ုပ်အား… ဤရွှေပန်းခက်… ငွေပန်းခိုင်… စသည်တို့ကို… ပေးတော်မူနိုင်လျှင်… အကျွန်ုပ်… ပြန်လည်… ကျန်းမာပါမည်။” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ ပြောကြားချက်ကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ ပေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို မြင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်များပြားစွာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် ရွှေပန်းခက်၊ ငွေပန်းခိုင် စသည်တို့ကို အလွန်များပြားစွာ စားသောက်ပြီးနောက်… အလွန်အမင်း အစာကြေနံ့ ရှိသော အသီးအပွင့်တို့ကို စားသောက်မိသောကြောင့်… အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း ပူဆွေး၊ ပင်ပန်း၊ ဝမ်းလျှော၊ မကျန်းမမာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ ထိုသို့ အခြေအနေကို မြင်လျှင် အလွန်စိတ်ပူလေသည်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား မေးမြန်းရာ မိဖုရားကြီးက မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ဆေးဝါးများ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ အမွှေးနံ့သာများ အစုံအလင်ဖြင့် ကုစားသော်လည်း အကျိုးမထူး။ မိဖုရားကြီးသည် ပို၍ ပို၍ ညှိုးနွမ်းလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူသော အားဖြင့် အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် “အို… ငါ့ မိဖုရား… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ညှိုးနွမ်းသနည်း။ အကယ်၍ ငါ့ မိဖုရား… ဤသို့ ညှိုးနွမ်းနေလျှင်… ငါသည်… မင်းစည်းစိမ်ကို… မစောင့်ရှောက်နိုင်…။” ဟု အလွန်တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် မိဖုရားကြီးအား မေး